کاغذ قلبم همچو ابر خاکستری ست که تنها هوای گريه دارد اما زمينش پز ز بی بارانی ست .....

چشمانم با ساز ی و نوايی بارانی می شود ،  امشب نيز بر استانه اتاق کوچکم گوش به نوای سازم می دهم . کاهش عشق را زبان سخن بود....

زياد به وبلاگ ديگران سر می زنم ، احساس می کنم بعضی هاشون دچار غمی زيبا هستند .

 نمی دانم ولی انگار سرشت مرا با ساز سه تار بنا نهاده اند ، ديوانه وار مرا با خود می برد .

انديشه اش آرامم می کند .

                    انديشيدن نيز شکوهی دارد

                                             ديدگان طاقت ديدار ندارند ......