در اين سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند

                                          به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

يکی زشب گرفتگان چراغ بر نمی کند

                                        کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

گذرگهی ست پر ستم که اندرو به غير غم

                                        يکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ از ين دريچه های بسته ات

                                        برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سايه دارم و نه بر ، بيفکنندم سزاست

                                        و گر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند .....

بابک ، تا صبح اينو گريه کرديم ولی گريه ها تو تاريکی گم شد ....

نگاه پر غمت ، غمم و از يادم برد . خنديدی و از بار غمت کم نشد ....

بابک ، احساس می کنم که نه سايه دارم نه بر ....

کاش تبر دار واقعه ، اينجا بود . در پشت چشمان خيست دلم پرپر زد ، کاش چشمانت را بارانی نبينم ...